Najświętsze Serce - francuski dokument, który rozpalił debatę o wierze i samotności

We francuskich kinach pojawił się film, który nie tylko opowiada o religijnnym doświadczeniu sprzed wieków, lecz także wywołuje dziś żywe dyskusje o miejscu wiary w świecie pełnym osamotnienia. “Najświętsze Serce” trafia do widza poprzez historie ludzi szukających sensu - i to zarówno tych wierzących, jak i wątpiących.

• Dlaczego “Najświętsze Serce” obudziło francuskie kina i sprowokowało kontrowersje
• Film pokazuje, jak relacja - a nie dogmat - może na nowo poukładać życie

Dlaczego “Najświętsze Serce” obudziło francuskie kina i sprowokowało kontrowersje

Film wraca do opowieści o objawieniach św. Małgorzaty Marii Alacoque sprzed ponad 350 lat i na tej kanwie buduje współczesne świadectwa. Reakcje we Francji były burzliwe - produkcja rozgrzała salony kinowe, ale spotkała się też z ostrą krytyką środowisk antyreligijnych, próbami cenzury i zakazami wyświetlania w niektórych miastach. To niecodzienne zderzenie sztuki i społecznej debaty sprawiło, że film stał się czymś więcej niż kolejnym dokumentem religijnym 🎬.

Film pokazuje, jak relacja - a nie dogmat - może na nowo poukładać życie

Autorzy filmu łączą fabularne sceny i muzykę z opowieściami współczesnych ludzi, którzy mierzą się z samotnością, wypaleniem czy brakiem sensu. Reżyserzy Sabrina Gunnell i Steven Gunnell zestawiają historyczne tło kultu Najświętszego Serca z intymnymi świadectwami osób, które odnalazły w relacji z sacrum impuls do przemiany. To kino, które chce być nie tylko informacją, lecz pomocą dla tych, którzy czują się zagubieni lub przytłoczeni 🙏😊.

W materiałach produkcyjnych warto odnotować konkretne dane techniczne filmu - oryginalny tytuł to “Sacré Coeur: Son règne n’a pas de fin”, produkcja - Francja 2025, gatunek dokumentalny, dozwolony od 12 lat, wersja językowa: lektor, czas trwania: 95 minut. Reżyseria i scenariusz: Sabrina Gunnell i Steven Gunnell; zdjęcia: Matthieu Misiraca; muzyka: Thierry Malet. W filmie występują m.in. Abbé Louis Bardon, Julie Budria, Marcel Charlon, Grégory Dutoit, Julien Aimé Martin i Solenne Midena.

Dla mieszkańców, których interesuje refleksyjne kino sięgające po trudne tematy - samotność, sens i potrzeba relacji - “Najświętsze Serce” może być propozycją wartą seansu. Film rozmawia z widzem łagodnie, ale bez ulgowego tonu; działa poprzez historie ludzi, a nie przez kazanie. Przy takiej mieszance historii i reportażu każdy wyjdzie z kina z własnym pytaniem o to, czego mu brakuje. ✨

na podstawie: Oświęcimskie Centrum Kultury.